تكنولوژي هاي دوسويه نوين ارتباطي در عين حال داراي ويژگي هاي مهم هستند كه مي توان آن ها را چنين برشمرد:

1-تعاملي بودن (interectivity)  : به مفهوم دو سويه شدن و دارا شدن و ويژگي هاي كانال هاي بين فردي و جمعي به طور همزمان و تغيير مفهوم جريان يكسويه اطلاعات (one.to many flow)

 2-جمع زدايي (Dimassificaion ) : به اين معني كه اكنون كنترل سيستم هاي ارتباطي از توليد كننده پيام به مصرف كننده پيام منتقل شده و به مرور به ارتباطات تفريقي تخصصي و تبديل Broadcasting  به Narrows  (پخش پهن به پخش محدود) انجاميده است .

 3- ناهمزماني (Asynchronous) : امكانات جديد در پخش و ضبط ويدئويي باعث غلبه بر عنصر زمان شده و كاربران قابليت كنترل ارسال و دريافت پيام را از جنبه زماني دارد . با اين امكان مي توان بر جبر زمان غلبه كرد . به عنوان مثال حال مي توان به دستگاه ويدئو فرمان داد تا در زماني كه در خانه نيستيم ، يك برنامه خاص را در همان زمان ضبط كند.

 4- تمركززدايي (Decenteralization) : حالا مركزيت با فرستنده ها نيست با افراد است . ارتباطات مثل پست ، سفارش پذير شده است . مي تواند پيام هر كسي را به خود او برساند . اين امر در دوران غلبه ارتباطات جمعي يكسويه وجود نداشت.

 5- ظرفيت باند (Bandcapacity) : انفجار اطلاعات از همين منظور مطرح است. طرفين باند ميزان ورودي اطلاعات به يك مجموعه اطلاق مي شود و يك ويژگي رقابتي به حساب مي‌آيد. ادغام شركت هاي بزرگ در يكديگر (megamerger) اكنون باعث افزايش ظرفيت باند صورت مي‌گيرد.

 6- انعطاف پذيري (Flexibility) : اين امر باعث شده است تا هر وقت كه اراده مي كنيم بتوانيم وارد شهر اطلاعات شويم . در چنين حالتي زمان و مكان معنا ندارد.

 7-كاست از زمان اخطار : رسانه هاي نوين دو سويه ارتباطي زمان اخطار يعني فاصله ارسال تا دريافت پيام را به حداقل رسانده اند. پخش زنده (live) يكي از اين مصاديق است.

8-گسترش دامنه پذيرش و كاستن از توزيع كنندگان: يعني افزايش مخاطب و پياده شدن تئوري دستان كمتر در توزيع كه به انحصار در پخش مي انجامد.

منبع:دکتر شکرخواه