نمايش درماني يكي از كاربردي ترين روشهاي روان درماني است كه در مراكزي مانند بيمارستانها ، مدارس ، و زندانها وبراي مردم در تمام سنين مورد استفاده قرار مي گيرد. ( گروه تئاتر درماني آكسفورد ،2006 ) اين موضوع اولين بار به وسيله مورنو تكوين پيدا كرد وبسط يافت ، نمايش درماني عملكردهاي نمايشي راهبردي را در غالب روشهاي علمي در جامعه شناسي و گروههاي پويا وفعال به كار مي برد . نمايش درماني سطح رفتاري و عاطفي را تسهيل مي كند وسطح احساسات را بالا مي برد . ( مولتن ، 2003 ) يك روان نمايش در همه جا ، هرجا كه بيماران بتوانند اعتماد به نفس پيدا كنند ، از جمله در خانه شخص ، بيمارستان ، كلاس مدرسه يا سربازخانه مي تواند كار شود .اين نوع نمايش آزمايشگاهش را درهرجايي بر پا مي كند . بهترين جا درمانگاهي خاص اين كار است كه صحنه اي نيز داشته باشد . روان نمايش يا قهرمان محور است ، يعني مشكل خاص قهرمان است ، ويا گروه محور است كه در اين حالت مشكل گروه را مطرح ميكند . به طوركلي مهم اين است كه موضوع خواه فردي و خواه جمعي ، يك مشكل تجربه شده راستين افراد ، واقعي يا نمادين باشد .گروه نمايش درماني ، روش كارش براساس كشف و حل مشكلات مي باشد . روش كار بدين صورت است كه با مشكلات فعلي شخص شروع مي شود و در برخي صحنه هاي نمايش به مشكلات گذشته شخص برمي گردد و با تجربيات كودكي شخص پايان مي پذيرد . نمايش درماني اين شانس را به فرد مي دهد تا اين موضوع را تجربه كند يعني چيزهايي را كه در كودكي نياز داشته وبه آنها نرسيده است . اين گروه نمايش وقتي به زمان حال مي رسد چيزهايي را كه فرد ياد گرفته است را به اجرا در مي آورد .نمايش درماني اين شانس را به افراد مي دهد تا نقش هاي جديد را با دقت تمرين كنند و خودشان را در غالب يك سرپرست در محوطه نمايش و اعضاي گروه ببينند . سرپرست در نمايش ، گروه را همراهي مي كند تا راه حلهاي جديد را كشف كنند و نمايش براي افراد بسيار با اهميت است زيرا آنها مي فهمند كه شخصيتشان به چه چيزي وابسته است و چه طور مي توانند چيزهاي جديد را بياموزند . تئاتر درماني كه هم به شكل گروهي صورت مي گيرد و هم به شكل شخصي براي درمان و رشد شخصيتي لازم است . امروزه تئاتر درماني به شكل گسترده در تمام دنيا در حال تمرين و آموزش است.

منبع:سایت نیک صالحی